RSS

… من فکر می کنم هرکس در هرکجا پیشنهاد عاقلانه و قابل اجرائی را برای کاهش بحران…

14 Jul

‫… من فکر می کنم هرکس در هرکجا پیشنهاد عاقلانه و قابل اجرائی را برای کاهش بحران خاورمیانه مطرح کند، ممکن است در میان مردم دو طرف انگیزه تازه‌ای ایجاد کند. این همان قدم کوچکی است که پیمودن راه‌های بزرگ از آن آغاز می شود."

به من قول داد که روی این پیشنهاد کار کند. گفتم: "صدای من ایرانی در اسرائیل و فلسطین به گوش کسی نمی رسد. اما تو به عربی بنوس. شاید گوش شنوائی یافت."

دو هفته بعد، جسد سه جوان اسرائیلی که پس از قتلی ناجوانمردانه و مدفون شده بودند، پیدا شد. یکی دو روز بعد، اولترا ارتدوکس‌های اسرائیل، در انتقام از این قتل سه گانه یک نوجوان فلسطینی را زنده زنده سوزاندند. اسرائیل، همزمان با دستگیری ۶ متهم به قتل جوان فلسطینی چند ساختمان را که می گفت افراد مشکوک به قتل سه جوان اسرائیلی در آن‌ها سکونت دارند، با موشک ویران کرد. حماس، که خوب می داند حریف اسرائیل هم نیست، به جای کوشش برای یافتن یک راه حل دیپلماتیک با موشک هائی که بخش عمده آن‌ها را از جمهوری اسلامی گرفته است، واکنش نشان داد و آنچه دل هر انسانی را به درد می آورد آغاز شد: قربانی شدن غیرنظامیانی که بسیاری از آن‌ها نه عضو حماس، بلکه گروگان آن هستند.

اکنون، در اوج ناباوری و نومیدی، من تنها یک امید اندک دیگر دارم: شاید جامعه جهانی برای پایان دادن به این خونریزی‌ها موفق شود دو طرف را بر سر میز مذاکراتی بنشاند که باراک اوباما برای آغاز دوباره آن برای اسرائیل و فلسطین تا پایان ماه جاری میلادی مهلت تعیین کرده است. شاید. در این صورت، اگر اسرائیل و فلسطین به صلح پایداری برسند که ظرف ۳۵ سال گذشته جمهوری اسلامی بزرگ‌ترین سنگ اندازی‌ها را در راه آن کرده است، در خاورمیانه سرتاسر بدبختی و مصیبت، بارقه امیدی ظاهر خواهد شد. من آرزو می کنم.

برگرفته از صفحه جواد طالعی
۲۳ تیر ۱۳۹۳


Timeline Photos
جواد طالعی: صدای من ایرانی در اسرائیل و فلسطین به گوش کسی نمی رسد

حدود یک ماه پیش، هنگامی که برای نخستین بار خبر گم شدن سه جوان اسرائیلی در

فلسطین و بحران خونینی که با یک اقدام ساده می شد بروز نکند

روز ۱۲ ژوئن امسال، هنگامی که برای نخستین بار خبر ربوده شدن سه جوان اسرائیلی در
کرانه باختری رود اردن از سوی خبرگزاری‌های رسمی غرب منتشر شد، من مشغول کار بودم. نیم ساعت بعد از خواندن خبر، برای یک رفع خستگی کوتاه روی بالکن بزرگ ساختمان محل کارم رفتم. آنجا برحسب تصادف یک همکار بخش عربی دویچه وله را دیدم که مشغول سیگار کشیدن بود.

پس از حال و احوال متعارف، بحث ما به موضوع ربوده شدن سه جوان و خطری که می تواند برای روند صلح خاورمیانه داشته باشد، کشیده شد. گفتم: اگر محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین عاقل باشد، همین حالا بدون فوت وقت در خواست تشکیل یک کمیسیون مشترک از کارشناسان امنیتی اسرائیل و فلسطین را می کند تا در اقداماتی مشترک ربوده شدگان و ربایندگان آن‌ها را جست و جو کنند.

گفتم به احتمال زیاد با توجه به قدرت اطلاعاتی اسرائیل و توانائی‌های بومی تشکیلات خودگردان که حالا ترکیبی از وزیران دو جریان فلسطینی الفتح و حماس هم هست، این کمیسیون می تواند ضمن نجات جوانان، به دستگیری آدم ربایان نیز موفق شود. این موفقیت ضمن آن که آبی بر آتش خشم مردم اسرائیل می ریزد، می تواند نشان دهد که امکان همکاری برای رفع بحران‌ها میان اسرائیل و فلسطین هم هست. پس همین قدم کوچک می تواند به ایجاد تفاهم بیشتر میان دو ملت و پیشبرد مذاکرات صلحی که متوقف شده است بیانجامد.

گفتم: "همه راه‌های بزرگ از قدم‌های کوچک برداشته می شود. اگر آدم ربایان بلائی بر سر این سه جوان بیاورند، منطقه بار دیگر به آتش و خون کشیده می شود". همکار عرب با من هم نظر بود، اما در نهایت گفت: "فکر می کنی آن‌ها بدشان می اید که منطقه به خون و آتش کشیده شود؟"

پرسیدم: "چه کسانی؟"

گفت: "آن‌ها که در فلسطین کمک‌های بین المللی را به جیب می زنند و آن‌ها که منافع ناشی از ساختن شهرک‌های یهودی نشین در مناطق اشغالی همواره سود می برند؟"

گفتم: "درست می گوئی. اما من فکر می کنم هرکس در هرکجا پیشنهاد عاقلانه و قابل اجرائی را برای کاهش بحران خاورمیانه مطرح کند، ممکن است در میان مردم دو طرف انگیزه تازه‌ای ایجاد کند. این همان قدم کوچکی است که پیمودن راه‌های بزرگ از آن آغاز می شود."

به من قول داد که روی این پیشنهاد کار کند. گفتم: "صدای من ایرانی در اسرائیل و فلسطین به گوش کسی نمی رسد. اما تو به عربی بنوس. شاید گوش شنوائی یافت."

دو هفته بعد، جسد سه جوان اسرائیلی که پس از قتلی ناجوانمردانه و مدفون شده بودند، پیدا شد. یکی دو روز بعد، اولترا ارتدوکس‌های اسرائیل، در انتقام از این قتل سه گانه یک نوجوان فلسطینی را زنده زنده سوزاندند. اسرائیل، همزمان با دستگیری ۶ متهم به قتل جوان فلسطینی چند ساختمان را که می گفت افراد مشکوک به قتل سه جوان اسرائیلی در آن‌ها سکونت دارند، با موشک ویران کرد. حماس، که خوب می داند حریف اسرائیل هم نیست، به جای کوشش برای یافتن یک راه حل دیپلماتیک با موشک هائی که بخش عمده آن‌ها را از جمهوری اسلامی گرفته است، واکنش نشان داد و آنچه دل هر انسانی را به درد می آورد آغاز شد: قربانی شدن غیرنظامیانی که بسیاری از آن‌ها نه عضو حماس، بلکه گروگان آن هستند.

اکنون، در اوج ناباوری و نومیدی، من تنها یک امید اندک دیگر دارم: شاید جامعه جهانی برای پایان دادن به این خونریزی‌ها موفق شود دو طرف را بر سر میز مذاکراتی بنشاند که باراک اوباما برای آغاز دوباره آن برای اسرائیل و فلسطین تا پایان ماه جاری میلادی مهلت تعیین کرده است. شاید. در این صورت، اگر اسرائیل و فلسطین به صلح پایداری برسند که ظرف ۳۵ سال گذشته جمهوری اسلامی بزرگ‌ترین سنگ اندازی‌ها را در راه آن کرده است، در خاورمیانه سرتاسر بدبختی و مصیبت، بارقه امیدی ظاهر خواهد شد. من آرزو می کنم.

برگرفته از صفحه جواد طالعی
۲۳ تیر ۱۳۹۳

در تصویر: نسرین ستوده در حمایت از کمپین «کشتن همنوعان خود را متوقف کنید»

 
Leave a comment

Posted by on July 14, 2014 in Uncategorized

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: